بدان، خدایی که گنج های آسمان و زمین در دست اوست،به تو اجازه درخواست داده و اجابت آن را به عهده گرفته است.

 

تو را فرمان داده که از او بخواهی تا عطا کند ،در خواست رحمت کنی تا ببخشاید،

 

و خداوند بین تو و خودش کسی را قرار نداده تا حجاب و فاصله ایجاد کند، و تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری  ،

 

ودر توبه و بازگشت برتو عیب نگرفته است،در آنجا که رسوایی سزاوار توست،رسوانساخته،وبرای بازگشت به خویش شرایط سنگینی مطرح نکرده است،

 

در گناهان تو را به محاکمه نکشیده ،واز رحمت خویش نا امید نکرده ،بلکه بازگشت تو را از گناهان نیکی شمرده است.

 

هر گناه تو را یکی ،و هر نیکی تو را ده به حساب آورده ،و راه بازگشت را به روی تو گشوده است.

 

هرگاه او را بخوانی،ندایت را می شنود،و چون با او راز دل گویی راز تو را می داند،پس حاجت خودرا با او بگوی، وآنچه در دل داری نزد او بازگوی،

 

غم و اندوه خودرا در پیشگاه او مطرح کن ،تا غم های تو را برطرف کند و در مشکلات تو را یاری رساند.

                                                                       

                                                                              ( نهج البلاغه/نامه ۳۱)